Poesía escrita con 18 años

Demasiado lonxe me soan as túas palabras,
palabras que ninguén me había dito,
que me movían entón, miña vida,
palabras para ti ó fin e ó cabo.

Tocan lonxe, nos meus soños,
dentro dos meus recordos, dentro de min,
como se nunca houberan existido,
como se quixera olvidalas para non perdelas,
para non perderte non téndote nunca.
Xa non son meus os pensamentos,
nin a angustia dos teus lamentos
porque demasiado lonxe me soan as túas palabras.

Palabras faladas, palabras quebradas, cambiadas,
cambiadas polo meu corazón.

Palabras que se non mas repites,
a cada hora, en cada instante,
soan demasiado lonxe, estás ti lonxe.

Dimo, pero dimo de verdade,
coma antes tantas veces, pero so a min,
coma outras veces que voaron co vento,
dimo tranquilo para que as sinta,
para gardalas na memoria e que non me soén lonxe.

Dime que me queres
e dime o que nin ti me dixeches aínda,
que me amas,
so dime esas palabras para que eu
poida decirche as miñas, as mesmas.